Collar City Records

De eerste tijd nadat All Fours van Swamp Baby in de bus rolde, vond ik het maar een vaag plaatje...

Het lezen van teksten als ‘I shot the moon – DOA on the lake, I shot the breeze – asleep in summer trees’ of ‘In the book of holes, Same old spell for every face. A young girl’s lips, Keep rotten teeth there in my head’, maakten me nieuwsgierig naar de mensen erachter.

Maar zelfs het internet bood weinig aanknopingspunten over dit viertal uit Albany, NY. Okee, op een blog steken ze uitgebreid de loftrompet over het –inderdaad uitstekend verzorgde- hoesontwerp.

Verder dragen de leden van Swamp Baby bijnamen als Turtle Man, Mongoose, Frogmouth en Mudpuppy en blijkt de plaat te zijn opgenomen in een ‘Multi Faith Temple’ waar twee van de groepsleden eerder ook in het huwelijk traden. Nauwelijks een behoorlijke bandbio te vinden dus, maar wél een van de trouwfoto’s! Nét waar ik op hoopte, maar niet heus!

Maar ondertussen is All Fours wel degelijk een boeiend album, en deed het me geregeld denken aan de laatste The Low Anthem, een van m’n favorieten uit 2009. Want ook deze grotestadsgroep ‘vlucht’ met succes in muziek die veel meer de sfeer van prairies en moerassen ademt. Het instrumentarium van Swamp Baby is weliswaar iets conventioneler (al worden vooral de viool en electrische gitaar van Megan en Mike Hotter veelzijdig en effectief ingezet) en de nadruk ligt minder vaak op het onderlinge stemmenspel. Maar het gevoel is beslist vergelijkbaar. Want ook hier krijgen het organische karakter van de goeddeels acoustische begeleiding, de intrigerende, bijna fluisterend gezongen teksten en de atmosfeer van het moment alle ruimte.

En wanneer je de plaat aandachtig luistert kun je inderdaad bijna weer ‘aanschuiven’ bij de vier muzikanten die, kruislings tegenover elkaar gezeten in het kerkzaaltje om de hoek, de basis van All Fours in twee dagen op de band zette.

Die is in beginsel vooral folk-achtig, maar herbergt ook een psychedelische inslag, die geaccentueerd wordt door de wijze waarop alle muzikale elementen (inclusief allerlei omgevings- en gewoonlijk ongewenste geluiden) worden samengesmeed. Vooral de tweede helft van de plaat, met als spil de twee-eenheid van het sferische en van subtiele geluidseffecten voorziene Sin Pan Alley en Baby On Board the Luminous Vehicle, vormt een wonderlijk tripje.

En precies dat beweegt me ertoe de plaat steeds toch weer opnieuw te luisteren. Vaag... maar verleidelijk!

Eddie Aarts