Proper Records

“Foundling, foundling, looking for home

Wanders through darkness and travels alone”

Deze prelude zet de toon voor een zeer persoonlijk getint album, zo intiem en met zoveel diepgang dat luisteren soms oncomfortabel wordt. Mary Gauthiers 6e album is een waar magnum opus, waarin zij zich als singer-songwriter onder de waarlijk groten rangschikt. Schuif eens op Lucinda! 

Met het door deze plaat geschonken huidige inzicht, blijkt haar muzikale output tot nu toe, waarin zij een wereld schetste die zich voornamelijk aan de zelfkant van het leven afspeelde,  een weerspiegeling te zijn geweest van haar desperate speurtocht naar haar identiteit na als baby te zijn achtergelaten in een weeshuis in New Orleans.

Pas nu verhaalt zij in alle openheid over haar leven als adoptiekind en haar speurtocht naar haar moeder. Een materie die bij een minder artieste dan Mary gemakkelijk had kunnen leiden tot een kleffe toestand, doch niets is minder waar. Mary Gauthier heeft gewoon een prachtplaat gemaakt, uiterst persoonlijk, uiterst breekbaar, maar eerst en vooral een verzameling heel mooie liedjes waarin zij verslag doet van haar ontwikkeling en alle, helaas veelal trieste, gevoelens die daarbij naar boven zijn gekomen.

Na een aarzeling van 45 jaar was een min of meer toevallig bezoek aan het weeshuis in New Orleans de prikkel die ze nodig had om haar levensverhaal in liedjesvorm op te schrijven. Het album is opgebouwd rondom een tweetal centrale nummers: Blood Is Blood [and blood don’t wash away] en het daaropvolgende March 11, 1962, [jawel, haar geboortedatum], waarin Mary verslag doet van het telefoongesprek dat zij heeft met haar moeder die zij na betaling van 500 dollar via een privé-detective heeft teruggevonden. De pijn die zij bezingt naar aanleiding van dit teleurstellende gesprek gaat door merg en been.

En zo zijn er meer bijzonder aangrijpende liedjes. Het indrukwekkende openingsnummer Mama Here Mama Gone [… baby’s arms quit reaching..] zorgt voor een eerste brok in de keel. In  veel arrangementen spelen viool en accordeon een belangrijke rol: de viool jankt, schreit en krijst hartverscheurend, de accordeon omkranst Marys stem, gekenmerkt door die heerlijke “southern drawl” , met een melancholie die een litteken achterlaat op je hart.

Doch het is niet alleen maar kommer en kwel. Goodbye is gewoon een lekker shuffletje en de vrolijke New Orleans Mardi Gras-aankleding van Sideshow doet vermoeden dat enig relativeringsvermogen Mary niet vreemd is. En dat moet ze gezien dit levensverhaal nodig gehad hebben. Prachtplaat.

Say Go-Shay y’all!!

(Bert van Kessel)