Latent Recordings

Lee Harvey Oswald staat officieus te boek als de moordenaar president John F. Kennedy. Officieus want er bestaan nogal wat (complot-)theorieën over die moord. Bovendien is het nooit tot een rechterlijk oordeel gekomen omdat Oswald twee dagen na de moord op Kennedy op zijn beurt definitief werd omlegd door nachtclubeigenaar Jack Ruby.

Wat dit te maken heeft met Lee Harvey Osmond? Geen idee, maar het was wel het eerste waaraan ik dacht toen ik de naam las van dit 8-mans gezelschap rondom de Canadese rocker Tom Wilson (bekend van o.a. Junkhouse en Blackie & the Rodeo Kings) en enkele leden van Cowboy Junkies en The Skydiggers.

Of de groep bewust tracht deze voor de hand liggende naamsverwarring te stichten, is mij niet bekend. Informatie over de herkomst van de naam van de gelegenheidsgroep – die binnenkort door Europa gaat touren als voorprogramma van Cowboy Junkies - heb ik niet kunnen vinden. Laat ik dat punt daarom maar laten rusten. Belangrijker is immers de muziek die ons hier wordt voorgeschoteld.

A Quiet Evil is een broeierig album vol hypnotiserende klanken, aantrekkelijke ritmes en dito grooves. Eerlijk gezegd duurde het wel een paar draaibeurten voordat het album mij volledig in haar greep had. De combinatie van voormelde grooves en de diepe stem van Tom Wilson, die soms meer praat dan zingt, houdt het midden tussen Dave Alvin en Chuck Prophet, kreeg dat uiteindelijk wel voor elkaar.

Want ongemerkt bleken die ritmes en grooves zich in mijn hoofd te hebben genesteld. En om daarvan nog af te komen valt niet mee! Hoogtepunt – hoewel dat soort kwalificaties vaak afhankelijk is van het moment van beluistering – vormt voor mij I can’t stand it, een weergaloze cover van good old Lou Reed (onder meer te vinden op het album Velvet Underground Live uit 1969).

“Acid Folk” noemt Wilson de muziek van zijn nieuwe project, “muziek met elementen uit de country, rockabilly, blues rock en jazz”. Wat voor etiket je er ook op plakt: A Quiet Evil is te typeren als een ‘sluipmoordplaat’. En daarmee is dan toch nog een link gemaakt naar het begin van deze recensie…. 

(Jos van den Boom).