Continental Song City

Tijdens het Take Root – festival op 6 oktober 2007 kreeg de toen 26-jarige (John) Hayward Williams een staande ovatie na afloop van zijn indrukwekkende optreden. Zo’n zeldzaam eerbetoon zegt alles over de potentie van deze jongeling uit Milwaukee.

Op zijn derde langspeler na Uphill Downhill (2005) en Another Sailor’s Dream (2007), en een EP uit 2005, Trench Foot, bevestigt hij zijn enorme mogelijkheden.

De eerste opnamen hiervoor dateren van januari 2008, tijdens een bitterkoude winter in Milwaukee. Drie vrienden kruipen bij elkaar in een studio, vergeten de kou en beginnen te spelen. In deze intieme setting maken zij een wat donkere, sobere plaat; de melodielijnen zijn prachtig, de fraaie arrangementen worden ingekleurd met spaarzame, voornamelijk akoestische, instrumentatie en Haywards wat hese stem brengt de melancholie. Zijn stem is misschien wel zijn grootste kracht: deze bezit de kwaliteit om, hoe groot de droefenis ook is, er altijd hoop in te laten doorklinken.

De persoonlijke teksten roepen prachtige beelden op, vooral in het titelnummer en in een ander prijsnummer, Mockingbird, dat tijdens zijn vorige tournee alhier al grote indruk maakte. Zijn vaste maatje en multi-instrumentalist Dan McMahon excelleert met indrukwekkende invullingen, met name op (electrische) gitaar. Ook de leden van Cabin, zijn begeleiders in 2007, zijn aanwezig met mooie harmoniezang.

Is Cotton Bell dan het meesterwerk dat Hayward Williams zonder twijfel in zich heeft? Bijna!

De plaat is, zelfs inclusief de ghost track, het roerende akoestische solo-nummer Just Like Us, wat aan de korte kant, en zelfs dan weet Hayward de spanning niet helemaal vast te houden, en zakt de aandacht in het laatste nummer een klein beetje weg; het slotnummer Great Plains is een erg trage afsluiter van deze verder ijzersterke plaat, een uiterst pakkend album dat de veelheid aan releases in het singer/songwriter idioom in de schaduw stelt.

(Bert van Kessel)